Te verlegen om rechtop te lopen

5 min leestijd: Hoe loop je wanneer je verlegen bent? En kun je dat met oefentherapie veranderen? Wanneer iemand treurig is zie je dat aan zijn of haar houding. Is iemand blij? Dan zie je dat ook. Diegene loopt rechtop en met een open blik. Hoe gaat dat wanneer je verlegen bent? en wat doe je als therapeut?

5 min leestijd

Opgelucht wanneer de naam geroepen wordt
In de wachtkamer zit eenman van halverwege de 40. Hij zit stilletje in een hoekje. De benen over elkaar geslagen gesloten van de andere wachtenden. De schouders heeft hij naar voren naar elkaar toe getrokken en afgedraaid van de andere mensen. Wanneer ik zijn naam roep kijkt hij opgelucht op. Alsof hij blij is dat hij weg mag.

Tijdens de anamnese vertelt hij dat hij nek- en schouderklachten heeft. Daarnaast komt er steeds vaker hoofdpijn bij gedurende dag. Dat was dan ook de reden om contact met mij te zoeken. Hij heeft het idee dat het nu steeds erger wordt. Zijn werk uitvoeren als postbezorger is nu een stuk lastiger. De tassen die hij moet dragen voelen snel belastend aan.

Verlegen
In het gesprek merk ik dat hij in elkaar gebogen op de stoel zit. Hij durft me niet echt aan te kijken. Wanneer hij dat wel doet is het kort en schichtig. Zijn stem is zacht en vriendelijk. Hij heeft een probleem maar vindt het vertellen lastig. Het is vrij duidelijk dat hij een zachte en verlegen man is.

Behandeling
Tijdens de behandelingen werken we aan zijn beweeggedrag. Hij kan op een gegeven moment gestrekt lopen. Hij geeft aan dat dit wel gek voelt, maar dat het lukt. Daarnaast hebben we het looppatroon met de verschillende postzakken bekeken. Het bukken en tillen is verbeterd en hij ontdekt hoe hij minder repeterende bewegingen achter elkaar kan doen. Dit ging goed!

Geen resultaat
Na enkele behandelingen was er wel lichte verbetering, maar eigenlijk te weinig naar mijn verwachting. Hij kon wel goed laten zien hoe hij de dagelijkse handelingen op een minder belastende manier kon uitvoeren en dan toch deze stagnatie. Wat doe je dan als oefentherapeut?

Wonderlijk

Ik ga dan op zoek naar de verschillen tussen de echte situatie en die in mijn praktijkruimte. Aangezien zijn fiets buiten stond en hij veel buiten loopt zijn we samen naar buiten gegaan.
Toen gebeurde er iets wonderlijks… iets wat ik wel gezien had, maar niet bewust opgeslagen.

De echte situatie
In de loop van die enkele behandelingen kon meneer bij mij rechtop bewegen. Zijn stem was meer zeer geworden en zijn uitstraling meer open. Op het moment dat we samen naar buiten stapten schoot hij onbewust weer in zijn oude houding. Hier attendeerde ik hem op en hij probeerde het te veranderen. Dit lukte alleen niet.
Het gezonde bewegingspatroon aanhouden, wat zo goed ging in de praktijkruimte, was ineens een uitdaging toen we daadwerkelijk buiten waren. Natuurlijk! Hij was verlegen! Weer werd het me duidelijk waarom ik zo vaak dingen écht doe en dus vaak mee ga naar buiten, op de fiets, in de auto of sportschool en niet alsof we daar zijn. De omgeving en context waarin je bezig bent bepaald enorm hoe je beweegt

En dan nu?
Buiten gaf hij aan het lastig te vinden en het ook niet goed te voelen wat hij fysiek deed. Na dit buiten geprobeerd te hebben te veranderen, heb ik hem mee terug naar binnen genomen om dit te bespreken. Hij erkende dat hij inderdaad te verlegen was om dit buiten te doen. Met zijn goedkeuring hebben we besloten om te kijken hoe we dit probleem konden aanpakken. Hij wilde toch wel graag van zijn klachten af!

Plan
We zijn begonnen met het zoeken naar, voor hem, veilige situaties. In die situaties moest hij bewust worden van zijn houding en het gemak dat hij daarbij voelt. Deze situaties zijn we steeds ‘onveiliger’ gaan maken. Allereerst door het toevoegen van zijn collega’s wanneer hij de post ophaalde, later ook het aanpassen van zijn houdingtijdens het eten in een restaurant. En…als laatste kwam dan het lopen op straat. Eerst wanneer er geen mensen waren, in de rustige straten en uiteindelijk kon hij door de drukke winkelstraat redelijk rechtop lopen.

Het aantal geschatte behandelingen is door dit proces ruim overschreden, maar het doel is grotendeels behaald. Zijn hoofdpijn is weg en de schouder- en nekklachten aanzienlijk verminderd. De grootste bijkomstigheid is eigenlijk dat hij in het openbaar nu meer durft en zelfs pasgeleden uit is gegaan naar een concert waar hij al tijden naartoe wilde. Dit had hij anders niet gedurfd! Zo gaaf om te horen.

Mooi
Ik vind het fantastisch om te zien en te ontdekken wat een houding kan doen voor je klachten. Maar nog mooier is dus ook het samen zo’n puzzel op te lossen waardoor de klachten kunnen komen. Voornamelijk fysiek-, maar soms is dit ook mentaal-gerelateerd. Tof om te zien dat je gemoedstoestand invloed heeft op je houding, maar dus ook andersom. Doordat deze man steeds meer rechtop gaat lopen en werken, durft hij steeds meer dingen te ondernemen en staat hij met wat meer zekerheid in het leven.

Wat een mooi vak heb ik toch!

Ben jij de volgende waarmee ik een mooi proces in mag gaan, bel me dan…

Hoe loop je wanneer je verlegen bent? En kun je dat met oefentherapie veranderen? Wanneer iemand treurig is zie je dat aan zijn of haar houding. Is iemand blij? Dan zie je dat ook. Diegene loopt rechtop en met een open blik. Hoe gaat dat wanneer je verlegen bent?

6 tips om niet krom te worden

3 min leestijd: 6 tips om een bochel (kyfose) te voorkomen. Wat kunnen de gevolgen zijn wanneer je niet op let en hoe is dit op een gemakkelijke manier te voorkomen? –>

Herken je de bochel bij jezelf? En wil je er wat aan doen? Hieronder volgen een paar tips waardoor je de kans al vele malen kleiner maakt dat je gebogen door het leven gaat.

De bochel
In de blog van vorige week had ik het al over ‘de bochel’. Dat is een verdikking van de spieren in de bovenrug/ nek of een stand waarin de nekwervels worden gehouden. Als paramedicus beschrijf je het als een versterkte of hyperkyfose. De wervelkolom heeft van nature een S-vorm. Dat betekent dat er een lumbale lordose is, een thoracale kyfose en een cervicale lordose.
Ik leg het nog even voor je uit: In de lage rug staan de wervels iets holler, de middelste wervels iets boller en de nekwervels weer wat holler (zie afbeelding). Deze S-vorm is noodzakelijk. Het zorgt voor de nodige flexibilieit en stabiliteit van de wervelkolom.


Houding
De lichaamshouding en het bewegingspatroon zijn van grote invloed op de vorming van een versterkte kyfose. Wat je gedurende dag doet, lokt je lichaamshouding uit. Stel je voor dat je de hele dag aan het strijken bent of achter een computer zit, dan is de kans groot dat je inzakt vanuit de bovenrug. Hierdoor wordt je hoofd verder naar voren gedragen, wat enorm zwaar is voor je nek. Verander je omgeving dan ook zo, dat jij goed kan bewegen.

Geloof je dat niet? Probeer dan het volgende
Neem een gewicht in je handen (dit kan ook een pan met aardappelen zijn of twee pakken melk). Houdt het gewicht nu bij je kin, hierdoor zijn je armen gebogen terwijl je het draagt. Dit zou je in principe een tijd moeten kunnen volhouden.
Strek nu eens je armen? Voel je hoeveel zwaarder het wordt voor de schouder- en rugspieren die dus jouw armen moeten dragen? Dit houd je minder gemakkelijk vol, want het kost veel meer kracht. Je kunt je voorstellen wanneer je dit dag in dag uit doet, je schouderspieren zeer getraind raken.
Van getrainde spieren weten we dat ze dik worden. Denk maar aan ‘de spierballen’ van je arm. Houd je je hoofd dus verder naar voren, dan is je nek enorm hard aan het werk. Daar moeten die nekspieren wel overwerkt, dik en stijf van worden!

Gevolgen
De gevolgen voor je wervelkolom in deze stand kunnen zeer uitlopend zijn. Zo kun je onder andere last hebben van:
– de zichtbare bochel
– beperkte mobiliteit van de nek, rug en hoofd
– nekpijn
– hoofdpijn
– trekkend gevoel bij de ogen of voorhoofd
– eerder kans op duizeligheid
 

6 Tips om de kyfose te verminderen of te voorkomen

1. Rekken en strekken.
Rek jezelf uit! Geregeld even in de tegengestelde richting bewegen haalt die constante spanning van je spieren waardoor je mobiliteit behouden blijft. Doe bijvoorbeeld je handen achter je rug en druk je borstkast sterk naar voren toe en hou dit even vast. Herhaal dit dan 5 keer en draai dan nog even met je schouders naar achteren toe.

2. Wissel je houdingen af.
Probeer niet langer dan 20 tot 30 minuten in één houding te blijven. Wissel het zoveel mogelijk af! Zit je veel? Lees dan >> deze blog  <<  voor tips.

3. Zorg dat je voldoende slaapt.
wanneer je weinig slaapt is de neiging om te gaan ‘hangen;’ heel groot, waardoor de rug juist stijf wordt. Zorg dat je genoeg slaapt (voor een volwassene ongeveer 8 uur per nacht), zodat er genoeg energie is om je rechtop te houden.

Heb je slaapproblemen? Ook daarvoor kan je terecht bij de De Beweegtherapeut. De Beweegtherapeut is namelijk ook slaapoefentherapeut >> zie link <<

4. Verander je (werk-)omgeving.
Zorg dat je omgeving zo optimaal mogelijk is. Stel je stoel goed in, zet je strijkplank op de juiste hoogte. Kijk eens om je heen en wordt creatief in het veranderen van je omgeving naar jouw hand. De spullen zijn niet de baas over jou. Jij bent de baas over de spullen!

5. Blijf bewegen!
Zorg voor genoeg beweging gedurende dag. Wanneer je spierkracht op pijl is kun je de strekking in de wervelkolom beter volhouden.

6. Strek op tijdens het bewegen.
Probeer zo vaak mogelijk op de juiste manier op te strekken tijdens het bewegen. Dit kan tijdens het staan, lopen, strijken, bukken, tillen, computerwerk, koken of basketballen zijn. Begin vanuit je borstkast, maar zorg dat de rug niet hol wordt. Vraag jij je af of je het juist doet? Stuur dan even een berichtje via >> dit << formulier en we maken een afspraak zodat we er samen naar kunnen kijken.


Laat je me weten of de tips voor jou helpen?
Doe dat op 06-24703041 of mail  debeweegtherapeut@gmail.com

Ik wil niet krom zijn!

Je kent ze wel, de mensen met zo’n ‘bochel’, zo’n kromme rug waarbij de nek verdikt is. Is daar nog iets aan te doen? En als je ouder bent? Lees het in deze blog.

Leestijd 3 minuten

Ik wil niet krom zijn

‘Ik wil niet krom zijn’ zei de 75-jarige vrouw voor me. ‘Als ik al die oude vrouwen zo zie, dan lopen ze zo gebogen. Naast dat ik het heel lelijk vind, kan dat toch niet goed zijn?’ Ik vertel haar dat de mobiliteit afneemt van de cervicale en thoracale wervelkolom wanneer de rug zo ver gebogen is. ‘Ja dat merk ik’, geeft ze toe, ‘ik kan tijdens het autorijden eigenlijk al niet echt goed meer naar achteren kijken!’

Bochel
Waarschijnlijk heb je dit wel eens gezien bij mensen; de in de volksmond genoemde ‘bochel’. Als paramedicus beschrijf je het als een (versterkte) kyfose. De wervelkolom heeft van nature een s-vorm. Dat betekent dat er een lumbale lordose is, een thoracale kyfose en een cervicale lordose. HUH? Ik leg het voor je uit: je lage ruggenwervels staan iets holler, de middelste wervels iets boller en de nekwervels weer wat holler (zie afbeelding). Deze S-vorm is superhandig! Wanneer we bewegen kunnen hierdoor de ‘klappen’ op de wervelkom beter verdeeld en opgevangen worden. De vorm zorgt ook voor een bepaalde mobiliteit van de romp. De tussenwervelschijven, zachte kussentjes van kraakbeen, absorberen ook de impact van het bewegen op de wervelkolom en houden de wervels van elkaar gescheiden. Zo worden de wervels en de zenuwen, die door de wervels lopen, beschermd.

Kyfose
Bij mijn cliënten in de praktijk zie ik geregeld die bolle bovenrug. Wij noemen dat een versterkte kyfose of een kyfotische houding. Vaak begint dit met een verdikking van de spieren bij de meest uitstekende nekwervel (wervel C7). De verdikking wordt meestal veroorzaakt door de stand van de wervelkolom waar uit volgt dat de schouders naar voren of omhoog staan en het hoofd meer naar voren wordt gedragen. De spieren rondom de nek en in de bovenrug moeten zo hard werken om je hoofd te tillen, dat ze daar dik en stijf van worden. Zo ontstaat er een vastere verdikking in de nek. Vroeger noemde men dit ‘de secretaresse-knobbel’. Tegenwoordig is het “de gameboyrug” of “de tabletnek”, maar het principe blijft hetzelfde. Door een stand van de wervels wordt het hoofd verder van de romp gedragen, in plaats van dat het rustig balanceert op de atlas (de bovenste nekwervel).

Oorzaak
De oorzaak van deze lichaamstand is belangrijk voor het kunnen strekken van de wervelkolom in de opwaartse richting. Wanneer er daadwerkelijk een vergroeiing is van de wervels (zoals bijvoorbeeld bij Bechterew), dan is de strekking moeilijker te maken. We kunnen wel de spieren en banden trainen, maar aan de structuur van het bot kan je als oefentherapeut niks doen. Wanneer de houding door spierkracht wordt bepaald kan “de bochel” aanzienlijk verminderen of verdwijnen. Let wel op: hoe langer het in de gebogen stand gehouden is, hoe langer het herstel duurt. Hoe jonger je bent, hoe makkelijker het meestal is om je spieren te trainen en de souplesse en kracht weer terug te krijgen is op de juiste plaatsen

Ik voel me open!
“Maar daar is toch zeker niks meer aan toe doen?” De cliënt voor me kijkt me hoopvol aan. ‘Laten we dat eens onderzoeken!’ Na het onderzoek blijkt de mobiliteit van de wervelkolom nog aardig goed. Er is voornamelijk een behoorlijke verstijving te vinden in bovenrug, waardoor ze moeite heeft met opstrekken. Ze weet ook niet precies hoe dit te doen. Direct geef ik haar de eerste punten mee waar ze op moet letten en hoe ze op kan strekken zonder andere delen van het lijf te overbelasten. Ze kijkt me blij aan. “Dit voelt al zo anders! Ik voel me open, ik kan weer ademen! Maar makkelijk is het niet zeg!”  
En dat klopt. Komende tijd is het voor mevrouw trainen, trainen en nog eens trainen. Wat dat in houdt? Steeds op de juiste manier opstrekken tijdens het zitten en staan. Zo simpel én moeilijk kan het tegelijkertijd zijn.

Wil jij advies hoe we jouw houding kunnen verbeteren? Bel me dan!

Je kent ze wel, de mensen met zo’n ‘bochel’, zo’n kromme rug waarbij de nek verdikt is. Is daar nog iets aan te doen? En als je ouder bent? Lees het in deze blog.

Het onderbuikgevoel

2 min leestijd: Er klopt iets niet. De klachten worden erger, maar dit is totaal niet volgens de verwachting. Het onderbuikgevoel als therapeut geeft signalen af. Wat doe je dan?

2 minuten leestijd

Mijn onderbuikgevoel begint te werken. Dit is raar denk ik. In de afgelopen jaren heb ik al veel versies gezien van rugklachten (met en zonder hernia’s, osteoporose etc.), maar dat de klachten op deze wijze terug komen is niet volgens een patroon dat ik ken.

Voor mij zit een cliënt die ik al een tijdje niet had gezien omdat het steeds beter ging. Tot vorige week. Sterke pijn in de rug met uitstraling in de benen, maar ook op het heupgewricht zijn er klachten. Dit kan voorkomen, maar nu gaf mijn gevoel aan dat het niet klopte.

Tijdens de 4-jarige hbo-studie tot oefentherapeut Cesar/ oefentherapeut Mensendieck komen veel klachtenbeelden voorbij. Daarnaast trainen we om door middel van een aanpassing in het houding- en beweeggedrag van de cliënt, de klachten te verminderen of te laten verdwijnen zodat ze weer volop kunnen meedoen in de maatschappij.
Dat is nogal breed, want voor iemand die zijn kantoorwerk niet kan uitvoeren door een hernia moeten we als therapeut andere dingen doen dan bij iemand met lage rugklachten wanneer hij naar zijn werk fietst. Laat staan wanneer de cliënten een heel ander klachtenbeeld laten zien zoals: MS, hoofdpijn, hyperventilatie, burn-out, nekklachten, evenwichtsproblematiek etc. Totaal verschillende klachten van allemaal verschillende mensen met allemaal verschillende hulpvragen.
Dat is precies wat ik zo leuk vind aan mijn beroep als algemeen oefentherapeut.  Het laat je breed kijken en je moet breed kunnen analyseren.
Het onderbuikgevoel kan helaas niet worden aangeleerd, al hebben mijn stageplekken hier vroeger wel een goede bijdrage aan geleverd. Door klinisch te kunnen beredeneren wat er gebeurt, kan je ontdekken waar de problemen liggen van de cliënt.

Nu zit er een gedreven cliënt voor me. Iemand die met veel aandacht en toewijding begonnen is aan het herstelproces. Het herstel ging super en ineens is dat over. De cliënt en ik gaan op onderzoek uit en ik luister nauwkeurig naar het verhaal wat er me wordt verteld. De pijn neemt toe de mobiliteit licht af. Naast bepaalde uitstraling is er nu ook op verschillende plaatsen drukpijn en toenemende extreme vermoeidheid.

Daar zijn daar de alarmbellen, het onderbuikgevoel of hoe je het ook wilt noemen. Dit herstel past niet in het verwachte patroon bij deze cliënt met alles wat die persoon doet.
Ga terug naar de huisarts is mijn advies. Jij weet het meest over je eigen lichaam en hoe dit voelt en zou moeten voelen. Ik ben opgeleid tot oefentherapeut en weet vanuit dit vak veel, maar dit kunnen we nu niet samen oplossen. Het is tijd om te kijken of ander onderzoek meer oplevert. 

Ik ben minstens net zo benieuwd als de cliënt of daar iets uit komt. We wachten de uitslagen (on-) geduldig af.

Ken jij dat onderbuikgevoel van jezelf? Wat doe jij ermee?

Er klopt iets niet. De klachten worden erger, maar dit is totaal niet volgens de verwachting. Het onderbuikgevoel als therapeut geeft signalen af. Wat doe je dan

Revalideer forest revalideer!

5 minuten leestijd: revalideren is hetzelfde verlangen of doel voor ogen houden alleen dan met een strategische aanpak. Kan jij dat?

5 minuten leestijd

Run forest run!
De wind door mijn haren en mijn benen die het oude rentempo herkennen. Genieten! Voor het eerst sinds lange tijd heb ik een klein stukje hardgelopen. Drie heerlijke kilometers inclusief tussenpozen wandelen. Het beetje bij beetje terugwinnen van je oude niveau voelt ineens als een zegening. Ik besef mij goed dat dit voor ieder herstel geldt. Herstel en groei is een feestje, maar de sfeer kan zomaar omslaan wanneer je niet goed bent voorbereid of er ongenodigde gasten langskomen.

Persoonlijk record (PR)
Begin 2019 heb ik mijzelf een doel gesteld: De 5e keer dat ik 10 kilometer ga rennen tijdens de drechtstadloop ga ik mijn eigen PR eens fiks verbeteren. Een uitdaging waar ik zin in had! Na de drechtstadloop2018 heeft mijn neef mij speels uitgedaagd om een nog betere tijd neer te zetten. Hij zou komen kijken wanneer ik dacht dat het haalbaar was. Hij woont in het buitenland en ik vind het leuk om hem te zien: dus kom maar op!

Het trainen ging super. De wintersport gaf een kleine kink in de kabel. Mijn knie had ik wat verdraaid door ongekende pirouette-kunsten op de ski’s (prachtig beeldmateriaal waar ik overigens een oscar voor had kunnen ontvangen.) Na kort, maar goed herstel heb ik mijn schema weer kunnen oppakken en ging ik als een speer. Ik voelde me fit en mijn tijden werden steeds sneller.
Totdat er die ongenodigde gast op mijn voorbereiding kwam. Ik viel keihard op het beton met mijn knie Het eerste wat ik zelfs dacht was: Oh nee! Als ik maar kan rennen straks! Hier is nog wat over te lezen in deze blog (LINK) Toen dacht ik: geef het 6 weken rust en dan kan ik opbouwen. Helaas die pret bleef uit.

Revalideren is het verlangen strategisch aanpakken.
Het meest lastige van revalideren is dat je wilt belasten, maar niet wilt overbelasten. Elke dag kan die grens verschillen met een andere dag. Daarnaast wil mijn hoofd bijna altijd meer doen. De poppetjes op je schouders hebben constant strijd.
v:‘Ja, ga bewegen, lekker naar buiten, gaan!’
x:‘Nee niet rennen, dan zit je weer met een dikke knie en dan kan je je doelen weer verder vooruit schuiven.’
Links onderhandelt met rechts en andersom. Beide met goede argumenten. Ik besluit wijs te zijn en mezelf te behandelen alsof ik mijn eigen cliënt ben. In de praktijk zeg ik dit ook geregeld tegen mijn cliënten. Stel dat een dierbare nu in dezelfde situatie zit. Wat zou je diegene dan adviseren? Wanneer je daar dan naar luistert, ben je vaak daadwerkelijk geholpen omdat je je hersenen inzet, terwijl het verlangen vaak groot is om bepaalde dingen te doen.
Revalideren is hetzelfde verlangen houden, alleen dit met een strategische aanpak proberen te bereiken. Voor deze aanpak is het lange termijn denken noodzakelijk. Revalideren met behulp van een therapeut kan ook prettig zijn. De therapeut kan het proces goed in de gaten houden en je afremmen of een schop onder je kont geven daar waar nodig is.

Aanpassingen
Omdat het lange termijn doel duidelijk is (weer 10 kilometer zonder knieklachten kunnen rennen) moest er een hoop aangepast worden. De vakantieplannen zijn totaal veranderd, specifieke oefeningen zaten in mijn routine, goed gerust, niet gerend, wel gewandeld en nog wat advies ingewonnen bij collega’s van de fysiotherapie.
De uitdaging was voor mij vooral mentaal. Ik hou van rennen , zweten en springen. Lekker explosief bewegen, Daarnaast laten mijn broeken mij ook langzaamaan weten dat ik nu al maanden mijn sportbeweging mistte. Maar het meest mis ik nog dat fitte gevoel in mijn lijf.  

En dan nu weer rennen?
En dan nu begin oktober heb weer voor het eerst kunnen rennen. Vier maanden na de val op mijn knie, ruim 2,5 maand later dan dat ik dacht ik te kunnen beginnen met rennen. Wat was het lekker; een lange dijk voor mij alleen! Een groot deel van mij roept: go go go en nu door!
Dit zou ik alleen niet aan een cliënt adviseren.
Mijn persoonlijk record dit jaar is dat ik niet over mijn grenzen heen ga en rustig opbouw. Mijn PR was ik al met moeite uit mijn hoofd aan het zetten, maar nu neem ik afscheid van het lopen dit jaar in wedstrijdvorm. Om in 1 maand van 0 naar 10 kilometer op te bouwen is niet verantwoord. Vijf kilometer is ook niet slim.

Ik nodig mijn neef bij deze dan ook uit om in 2020 naar mijn nieuwe PR op de 10 km te komen kijken; het renfeestje verplaatst naar volgend jaar. 😊

Verschillende loopjes

Ik ken de hakkenlander, de tenenloper, de hanger, de benenschopper en nog meer. Wat voor ”loper’ ken of ben jij?

2 minuten leestijd

Lekker mensen kijken
In de stationshal zie ik veel mensen lopen. Langzaam, snel, grote en kleine passen. Dan hoor ik het geluid van een haklanding naderen. Het klinkt als een harde landing met relatief grote passen en lichte haast. Je kan bijna horen dat deze persoon het gewicht op zijn hielen heeft. Ik kijk naar rechts en zie een jongeman ferm doorstappen. Check! Gewicht hangt naar achteren op zijn hielen. Hij gooit zijn benen naar voren en zijn voeten naar buiten. Een mooi typisch loopje dat nog wel eens problemen kan geven in de achillespees. Knie- of rugklachten zouden ook niet vreemd zijn bij zo’n soort loopje. 

Allerlei soorten en maten
Zo heb je de hakkenlander, de tenenloper, de hanger, de benenschopper, de gebogen man/vrouw, het waggelen, de eendenvoetjes of degene met ‘swag’, Weet jij er nog één?

Hielspoor
Tijdens een intake heb ik een man voor me. Hij houdt van aanpakken en heeft een praktisch beroep. Hij heeft hielspoor en last van zijn onderrug. Naar verwachting zal hij zwaar op de hak van zijn veiligheidsschoenen landen. Dit klopte. Ook hij gooide zijn onderbenen wat vooruit, maar dat past goed in dit patroon en is niet verrassend. Tijdens de behandelingen hebben we de landingsfase van het lopen aangepast. Dit hebben we gedaan door het lichaamsgewicht goed boven de voeten te plaatsen en de klachten zijn afgenomen doordat de druk nu geheel anders verdeeld werd over de voet.

Huppen
Een bezige bij zit voor mij tijdens een andere intake. Het huishouden draaiende houden is haar grootste taak met de zorg voor 3 kinderen. Ze heeft een paar vriendinnen waar ze geregeld mee afspreekt en zit ook nog op volleybal. Ze heeft nek- en schouderspanning. Sinds kort ook lage rugklachten en in de nacht kuitkrampen. De verwachting van opgetrokken schouders bleek te kloppen en de holte in de onderrug (lordose) was wat vergroot met een verhoogde spierspanning.  Ze landde op de binnenkant van haar voeten en meer op de bal van de voet dan het midden. Ze ‘hupt’ zichzelf naar voren. Door de spierspanning meer naar het basisniveau te brengen en meer een ‘laid back’ instelling te hanteren tijdens het lopen wikkelt ze anders. Hierdoor worden de kuiten minder intensief gebruikt en kan de wervelkolom goed kan opstapelen. Dit heeft als gevolg dat de ze de spanning in de onderrug en schouderpartij wat verlagen.

Verschillende types, zie jij ze?
Je hebt veel verschillende types met bijpassende looppatronen. Als therapeut heb je al snel een eerste indruk wanneer iemand je voor gaat van de wachtkamer naar de behandelruimte toe.
Maar als niet-therapeut zijnde zie je ook een heleboel. Met mijn stagiaires ga ik geregeld naar buiten en kijken naar wat je ziet. Bijvoorbeeld naar de stand van alle schouders van de mensen die voorbij fietsen. Een andere opdracht is ook dat ze dan moeten zeggen wat het eerste is dat opvalt in het beweegpatroon van iedereen die voorbij komt. Lopend, fietsend of autorijdend.

Dit kan jij ook! Kijk en luister maar eens hoe iedereen de voeten plaats. Dan zal je ineens merken dat er grote verschillen in zitten.

Weet jij van jezelf wat typisch is aan je loopje? Laat het me weten!

www.debeweegtherapeut.nl

Ik wacht wel totdat het erger wordt

Wachten met een update installeren doet bijna iedereen. Hoe werkt dt fysiek gezien?

2 min leestijd.

Herinner mij later
Een pop-up over updates installeren schiet omhoog. ‘Herriner mij later’ *klik* en het is weg voor nu. Ik zit achter mijn computer. Dit doe je dan een paar keer achter elkaar. Herken je dat ook? Totdat het apparaat na een tijd toch wat trager begint te worden en tegen te sputteren. Grommend op het protesterende elektrische beest besef je dat het nu toch echt tijd is voor de update.  *Klik* updaten dan maar. Voordat het goed en wel begonnen is en de voorbereiding nog niet eens op 5% staat, besef je dat je eigenlijk wel nog een deadline hebt liggen. Dapper zet je je over je weerstand, want hoe lang kan die update duren??

Wachten totdat het echt erg wordt
Vertaal dat apparaat nu eens naar het bewegingsapparaat (oftewel je lijf). Vertaal dan vervolgens de updates naar een check (of controle) behandeling. Bedenk eens hoe vaak het bij jou voorkomt… oeps! Laat staan bij je omgeving!
Hoor jij ook vaak ‘ ik heb al wel een week of drie vier last, maar ik hoef nog niet naar een therapeut. ‘Ik wacht wel tot het echt wordt.’
WACHTEN TOT HET ECHT ERG WORDT?!?!?!

Waarom wachten tot je minder plezier in bewegen hebt
Over die instelling van mensen heb ik me als therapeut altijd verbaasd. Want waarom zou je wachten als je last hebt van (terugkerende) pijn? Waarom zou je nog langer wachten tot de klachten zó erg zijn dat je niet meer uit de voeten kan? Of dit nou hoofdpijn, rugpijn, nekpijn is. Of het nou gaat om lopen, sporten, werken, bukken of tillen. Waarom moet het eerst zo erg zijn dat je dingen niet meer kan doen, of dat alle plezier er door de pijn wordt uitgeslagen vóórdat je er wat aan gaat doen.
Eigenlijk is dat toch raar?

Snelle actie = snelle reactie
Een klacht die er nog maar net is, kan vaak met enkele behandelingen getackeld worden. Dit is voor alle partijen prettig. De cliënt, jij dus, is namelijk snel geholpen en jij kan weer verder met waarmee je bezig was. Je hebt er niks voor hoeven laten of hoeven afzeggen. Je kan dus lekker snel verder gaan waarmee je bezig was.

’T duurt te lang..
Wacht je tot een klacht er maanden of soms zelfs jaren zit voordat je er mee aan het werk gaat? Weet dat het dan ook vaak langer duurt voordat de klachten kunnen verminderen. Je hebt je lijf en hersens getraind om om te gaan met deze klachten en beperking in je bewegingen. Dat is niet zo handig. Heel je bewegingsapparaat (incl. hersenen) moet je opnieuw programmeren. Dit kan betekenen dat je, in plaats van 4, nu 12 of 18 behandelingen nodig hebt. Als je écht pech hebt kun je chronisch hulp nodig hebben omdat het probleem onomkeerbaar lijkt te zijn.
Wacht dus niet te lang!


Voel je dus een update aankomen. Klik hem dan maximaal 1 keer weg.
Komt het terug?
Onderneem dan actie voordat je de halve dag op je computer aan het wachten bent voordat je weer kan starten. Twee woorden negen letters: DUURT LANG!