De Vermijder vs De Doorbijter – Wat ben jij ?

Is pijn een aanmoediging om door te gaan voor jou? Of een teken dat je activiteiten gaat vermijden? Wat ben jij?
Een doorbijter of een vermijder?

Laat jij je geleiden door pijn?
Ben jij zo’n doorbijter? Dat wanneer je pijn hebt tijdens het bewegen je toch gewoon doorgaat?
Of laat je je leiden (of lijden) door pijn? En wanneer je iets voelt, stop je dan met de activiteit, want ‘het zal wel niet goed zijn dan’.  In de praktijk zie ik vaak beide uitersten. De Vermijders en De Doorbijters. Beiden zijn even erg voor het lichaam. Lees de onderstaande voorbeelden ontdek of jij een vermijder of een doorbijter bent?

De Vermijders
Dit zijn mensen die wanneer ze ongemak of pijn hebben in het lichaam stoppen met de beweging die ze aan het doen zijn. Pijn lijkt een gevaarlijk signaal van het lichaam, dus stop je maar direct met bewegen. Dit kan ernstige gevolgen hebben!
Een voorbeeld uit de praktijk: Een man van halverwege 60 heeft knie-artrose en moeite met lopen. Hij liep met een stok. De fysiotherapeut waarbij hij onder behandeling was vertelde hem rustig aan te doen en de pijn te vermijden. Hier heeft hij heel adequaat gehoor aan gegeven. Iedere keer wanneer hij iets voelde ging hij maar weer zitten. Hij kon steeds minder ver lopen en zijn conditie ging achteruit. Steeds eerder voelde hij ongemak en ging hij zitten. 3 jaar later kwam hij zijn stoel bijna niet meer uit. Zijn vrouw bracht al het eten en drinken naar zijn ‘zitplaats’ en hij ondernam bijna niets meer. Wanneer hij liep om naar de wc te gaan deed hij dit nu met een rollator waar hij volledig op leunde met zijn armen.  Na onderzoek bleek hij een contactuur (verkorting van de spieren) te hebben in zijn heup door het zitten. De brace die hij aangemeten had gekregen om te lopen, gaf geen verlichting en maakte eerder dat hij niet meer op zijn benen durfde te steunen, want zijn benen waren immers ziek. Het vermijden van de pijn heeft gezorgd dat hij al 3 jaar niet meer naar de overkant van de straat liep, niet zijn eigen eten en drinken pakte, meer hulp met aankleden had dan nodig, kapotte handen van de eelt door het steunen op de rollator, sterk verminderde spierkracht in zijn benen en dat hij een zeer slechte conditie had.

De doorbijters
Doorbijters zijn mensen die altijd doorgaan. De taak die ze doen is zo belangrijk dat het niet uitmaakt dat er pijn is. De pijn is voor sommige zelfs een signaal dat ze nog harder hun best moeten doen. Het gevoel van de baas te zijn en het lichaam te moeten sturen in de bewegingen die ze willen maken.
Een voorbeeld uit de praktijk: Een vrouw van in de 40 heeft voor de tweede keer een hernia. Ze ziet bleek en moe. Ze slaapt al maanden maximaal 2 uur. Door de pijn ligt ze wakker. Overdag werkt ze in een winkel waar ze veel moet staan en bukken. Zelfs in de ziektewet maakt ze de uren die ‘moeten’, waardoor ze afgepeigerd thuis komt. Omdat ze maar halve dagen draait en meer thuis is, vindt ze dat ze zelf meer moet doen in het huishouden. Ze probeert dan ook te stofzuigen, dweilen en de bedden te verschonen. Geregeld is ze zo moe of heeft ze zoveel pijn dat ze weinig eetlust heeft. De uitstralende pijn lijkt iedere dag erger te worden en langzaam gaat het gehele gebied rondom de vagina slapen en krijgt ze moeite met plassen en haar plas ophouden. 


Belasting en overbelasting
Pijn is een nuttig signaal van het lichaam. Hoe wij hierop reageren is helaas niet altijd adequaat en dat komt omdat we de pijn niet altijd goed begrijpen. Pijn betekent dat er iets moet veranderen in het lichaam. Maar pijn kan ook komen wanneer je een verandering van het lichaam meemaakt. Dat maakt het zo lastig om in te schatten wanneer je wel of niet door moet gaan.  Het verschil tussen belasting en overbelasting is voor veel mensen lastig te bepalen.

Samengrenzen bepalen
Als oefentherapeut Cesar / Mensendieck bekijken we jouw gehele bewegingspatroon en je omgevingsfactoren. Wij kijken dus niet alleen naar waar je last bij/van hebt of alleen naar je sportschema. Alles wat je doet heeft invloed op je herstel, denk bijvoorbeeld aan: slaapritme, stress, voeding, mate van ervaring vangnet van mensen, werksituatie etc.Hoe gunstiger de omgevingsfactoren zijn, hoe gemakkelijker het is om te herstellen. We brengen samen in kaart wie jij bent, wat je doet en wat je weer wil gaan doen. Zodat je, binnen je grenzen, naar meer activiteit zonder overbelasting op kan bouwen. Dit betekent niet dat dit geheel pijnloos is, maar je weet dan wel of je niet meer kapot maakt, doordat je doorzet of vermijdt.
Wil je daar begeleiding bij stuur me dan een mail naar debeweegtherapeut@gmail.com of app naar 06-24 70 30 41.


Ben jij een doorbijter of een vermijder?

Laat jij je geleiden door pijn?
Ben jij zo’n doorbijter? Dat wanneer je pijn hebt tijdens het bewegen je toch gewoon doorgaat?
Of laat je je leiden (of lijden) door pijn? En wanneer je iets voelt, stop je dan met de activiteit, want ‘het zal wel niet goed zijn dan’.  In de praktijk zie ik vaak beide uitersten. De Vermijders en De Doorbijters. Beiden zijn even erg voor het lichaam. Lees de onderstaande voorbeelden ontdek of jij een vermijder of een doorbijter bent?

Van plumpudding tot vaatdoek; wat een houding allemaal niet doet!

2 min leestijd:
Een ingezakte plumpudding, een zak aardappelen, een vaatdoekje…‘ Zo noemen mensen zichzelf soms in de praktijk. Mooie benamingen, vind je niet?
De cliënten vergeleken zichzelf met de meest uiteenlopende voorwerpen wanneer ze (bijna) klaar waren met de behandelingen. Ze hadden voor de behandelingen wel in de gaten dat ze bijvoorbeeld energie mistte om rechtop te zitten, maar er geen notie van dat ze juist door het beweeggedrag hun eigen batterij laten leeglopen

2 minuten leestijd.

Van plumpudding tot vaatdoek

Een ingezakte plumpudding, een zak aardappelen, een vaatdoekje…‘ Zo noemen mensen zichzelf soms in de praktijk. Mooie benamingen, vind je niet? Wat ik eigenlijk mooi vind daaraan is dat ze zichzelf zo achteraf of aan het einde van de behandelreeks pas noemen. Dat betekent namelijk dat ze een verandering voelen!

‘De zak aardappelen’
Een jonge vrouw van 16 loopt heen en weer in mijn praktijkruimte omdat ik dat vraag. Ik zie een stijve onderrug, daar waar ze last van heeft, en haar voeten wijzen naar buiten. Ze schopt haar benen licht voor zich uit. Haar bekken staat in een licht verdiepte holling en de romp en armen maken kleine bij-bewegingen. De schoudergordel houdt ze stijf opgetrokken. ‘Ik voel me een zak aardappelen, ik hou mezelf wel bij elkaar, maar ik heb het gevoel dat er steeds wat aardappels verschuiven in mij.’

‘De vaatdoek’
Een man, halverwege 60, leest iedere ochtend de krant, maar voelt zich fysiek dan niet goed. ‘Ik Ben zo slap en krijg mezelf niet goed overeind. Ik hang als een vaatdoekje over mijn krant, Alsof mijn hoofd veel te zwaar is’. Ik zie een man aan mijn bureau zitten op het puntje van zijn stoel met een met een tijdschrift voor zich. Zijn hoofd moet worden ondersteund door zijn handen omdat het zwaar voelt. Hij steekt zijn nek ver naar voren en zijn schouders hangen mee naar voren vanuit een gebogen bovenrug.

‘De plumpudding’
Een vrouw van begin 40 staat en loopt tijdens het onderzoek van de intake heen en weer. De voeten landen vrij hard op de grond, de onderrug is hol, de wervelkolom zakt ook in vanuit de bovenrug en de schouders staan daardoor naar voren gericht. In de meeste gewrichten wordt er gehangen, het lijf wordt niet echt gedragen. ‘Er is weinig energie in mijn lijf en het voelt zwaar, ik voel me net een ingezakte plumpudding’

Mooi achteraf
Bij (bovenstaande) cliënten geldt dat ze vaak zichzelf zo pas vergeleken met de meest uiteenlopende voorwerpen wanneer ze (bijna) klaar waren met de behandelingen. Ze hadden voor de behandelingen wel in de gaten dat ze bijvoorbeeld energie mistte om rechtop te zitten, maar er geen notie van dat ze juist door het beweeggedrag hun eigen batterij laten leeglopen.  Pas toen ze voelde wat het was om de krachten juist te verdelen over het lichaam (wat niet altijd zonder slag of stoot gaat) merkten ze op hoe ze voorheen liepen, zaten, afwas deden, werkten etc. 
Soms merken cliënten al direct verschil tijdens het onderzoek wanneer ik aanwijzingen geef om te veranderen. Wanneer ze daarna voor hun gevoel weer ‘normaal’ lopen voelen ze ineens waar ze stabiliteit in hun lichaam missen. Soms merken cliënten pas het verschil wanneer ze de nieuwe houdingen een tijdje kunnen volhouden en heeft het lichaam (en hoofd) tijd nodig om er aan te wennen voordat ze verschil voelen.

En wat zie ik?
Ik zie geen vaatdoekjes, plumpuddingen of zakken aardappelen. Ik zie mensen die onhandige spieren hebben gekozen om stabiliteit te maken. Het lijf is in protest en kan hierdoor pijnsignalen afgeven. Voorlopers van die pijnsignalen kunnen bijvoorbeeld immobiliteit, ‘strak gevoel’ of verminderde kracht of energie zijn. Het is jammer dat we die voorlopers alleen vaak niet opmerken.
Want hoe vaak heb jij iets veranderd zonder dat er een duidelijk (pijn-) signaal komt dat iets niet goed is?

Gratis gezondheidscheck
Twijfel je of je ook een pudding of een zak aardappelen bent? Of wil je je eigen voorwerp waarmee je je kan identificeren ontdekken?
Schrijf je in voor een geheel vrijblijvend en gratis houdingscheck via >>deze << link en de beweegtherapeut neem contact op om een afspraak met je te maken.

Van plumpudding tot vaatdoek; wat houding allemaal met je doet!