Van plumpudding tot vaatdoek; wat een houding allemaal niet doet!

2 min leestijd:
Een ingezakte plumpudding, een zak aardappelen, een vaatdoekje…‘ Zo noemen mensen zichzelf soms in de praktijk. Mooie benamingen, vind je niet?
De cliënten vergeleken zichzelf met de meest uiteenlopende voorwerpen wanneer ze (bijna) klaar waren met de behandelingen. Ze hadden voor de behandelingen wel in de gaten dat ze bijvoorbeeld energie mistte om rechtop te zitten, maar er geen notie van dat ze juist door het beweeggedrag hun eigen batterij laten leeglopen

2 minuten leestijd.

Van plumpudding tot vaatdoek

Een ingezakte plumpudding, een zak aardappelen, een vaatdoekje…‘ Zo noemen mensen zichzelf soms in de praktijk. Mooie benamingen, vind je niet? Wat ik eigenlijk mooi vind daaraan is dat ze zichzelf zo achteraf of aan het einde van de behandelreeks pas noemen. Dat betekent namelijk dat ze een verandering voelen!

‘De zak aardappelen’
Een jonge vrouw van 16 loopt heen en weer in mijn praktijkruimte omdat ik dat vraag. Ik zie een stijve onderrug, daar waar ze last van heeft, en haar voeten wijzen naar buiten. Ze schopt haar benen licht voor zich uit. Haar bekken staat in een licht verdiepte holling en de romp en armen maken kleine bij-bewegingen. De schoudergordel houdt ze stijf opgetrokken. ‘Ik voel me een zak aardappelen, ik hou mezelf wel bij elkaar, maar ik heb het gevoel dat er steeds wat aardappels verschuiven in mij.’

‘De vaatdoek’
Een man, halverwege 60, leest iedere ochtend de krant, maar voelt zich fysiek dan niet goed. ‘Ik Ben zo slap en krijg mezelf niet goed overeind. Ik hang als een vaatdoekje over mijn krant, Alsof mijn hoofd veel te zwaar is’. Ik zie een man aan mijn bureau zitten op het puntje van zijn stoel met een met een tijdschrift voor zich. Zijn hoofd moet worden ondersteund door zijn handen omdat het zwaar voelt. Hij steekt zijn nek ver naar voren en zijn schouders hangen mee naar voren vanuit een gebogen bovenrug.

‘De plumpudding’
Een vrouw van begin 40 staat en loopt tijdens het onderzoek van de intake heen en weer. De voeten landen vrij hard op de grond, de onderrug is hol, de wervelkolom zakt ook in vanuit de bovenrug en de schouders staan daardoor naar voren gericht. In de meeste gewrichten wordt er gehangen, het lijf wordt niet echt gedragen. ‘Er is weinig energie in mijn lijf en het voelt zwaar, ik voel me net een ingezakte plumpudding’

Mooi achteraf
Bij (bovenstaande) cliënten geldt dat ze vaak zichzelf zo pas vergeleken met de meest uiteenlopende voorwerpen wanneer ze (bijna) klaar waren met de behandelingen. Ze hadden voor de behandelingen wel in de gaten dat ze bijvoorbeeld energie mistte om rechtop te zitten, maar er geen notie van dat ze juist door het beweeggedrag hun eigen batterij laten leeglopen.  Pas toen ze voelde wat het was om de krachten juist te verdelen over het lichaam (wat niet altijd zonder slag of stoot gaat) merkten ze op hoe ze voorheen liepen, zaten, afwas deden, werkten etc. 
Soms merken cliënten al direct verschil tijdens het onderzoek wanneer ik aanwijzingen geef om te veranderen. Wanneer ze daarna voor hun gevoel weer ‘normaal’ lopen voelen ze ineens waar ze stabiliteit in hun lichaam missen. Soms merken cliënten pas het verschil wanneer ze de nieuwe houdingen een tijdje kunnen volhouden en heeft het lichaam (en hoofd) tijd nodig om er aan te wennen voordat ze verschil voelen.

En wat zie ik?
Ik zie geen vaatdoekjes, plumpuddingen of zakken aardappelen. Ik zie mensen die onhandige spieren hebben gekozen om stabiliteit te maken. Het lijf is in protest en kan hierdoor pijnsignalen afgeven. Voorlopers van die pijnsignalen kunnen bijvoorbeeld immobiliteit, ‘strak gevoel’ of verminderde kracht of energie zijn. Het is jammer dat we die voorlopers alleen vaak niet opmerken.
Want hoe vaak heb jij iets veranderd zonder dat er een duidelijk (pijn-) signaal komt dat iets niet goed is?

Gratis gezondheidscheck
Twijfel je of je ook een pudding of een zak aardappelen bent? Of wil je je eigen voorwerp waarmee je je kan identificeren ontdekken?
Schrijf je in voor een geheel vrijblijvend en gratis houdingscheck via >>deze << link en de beweegtherapeut neem contact op om een afspraak met je te maken.

Van plumpudding tot vaatdoek; wat houding allemaal met je doet!

Coachen in de poetsdrift met rugklachten.

Samenvatting: (Privé-) Coaches om je heen zijn fijn om gedragsveranderingen te kunnen inzetten en volhouden. Maar wanneer is dit teveel? En heb je dit als therapeut in de gaten? Wat doen we ermee? Hieronder een fragment uit de praktijk

Leestijd: 1,5 minuut

Let je even op?
‘Saskia let je nog even op? Weet je nog wat je wilde? Houd je je doelen in de gaten? ‘ Ik vind het heel prettig dat ik vrienden en familie heb die me een beetje in de gaten houden. Ook al kan ik zelf heel goed bedenken wat wijs en goed is. Het is fijn als je zo allerlei ‘coaches’ hebt die het beste met je voor hebben, maar dat kan natuurlijk soms ook heel irritant zijn!

De vrouw in de praktijk
Zo ook had ik mij in de eerste 20 minuten wat vergist bij een vrouw in de praktijk. Tijdens de intake vertelde ze over haar rugklachten. Haar man die mee was vulde de informatie aan. Handig om twee perspectieven te hebben. Het gesprek verliep heel ontspannen. Een eerste opzet van het behandelplan was al vrij snel duidelijk. Er werden wat luchtige grappen gemaakt over hoe fijn het is dat je man ook coach is van je bewegingsgedrag, dat hij haar terugfluit en dat het praktisch was dat hij bij de intake is. Maar dat ze samen moeten uitzoeken of hij er elke keer bij is. Omdat het voor mij als therapeut niet uit maakt.

Op het einde werd door de aanvullingen duidelijk dat mevrouw een poetsliefhebber is. De vrouw keek ietwat schuldig toen dit naar boven kwam. Dus benadrukte ik dat het juist goed is om beweging te blijven, alleen dan wel in balans met rust en goed luisteren naar het lichaam. ‘Ik doe al veel minder dan vroeger, dus dat gaat goed’ Zei ze. ‘Het is niet meer het vaste patroon van maandag de was, dinsdag stoffen en stofzuigen etc.‘ Haar man gaf echter aan dat ze nog steeds graag (te) veel wilt doen en hierin te ver gaat. ‘Ik help haar nu in alles maar dat is voor mij ook fysiek belastend. Ik doe het graag, maar ik wil ook rust. Ze zegt dat ik niet hoef te helpen, maar ze heeft zoveel meer last wanneer ik het niet doe ‘

‘beweging’ tot poetsdrift
Op zo’n moment besef je dat er verschillende beweegredenen zijn voor het poetsen. Op een natuurlijk manier ging de man halverwege de intake weg richting de wachtkamer toen ik mijn fysieke onderzoek inzette. We hebben toen nog even verder gepraat over de poetsdrift. ‘Het geeft mij ook voldoening om dit te doen. Al zou ik er een hele dag over doen ik wil dit graag zelf blijven doen’. Aldus de vrouw.

Onafhankelijkheid is vaak een grote motivator tot (over-) belasting.

‘….en ik vind het heerlijk om dit alleen te doen. Tegenwoordig helpt hij overal bij. Ik word daar ook een beetje gek van hoe lief het ook is. Ik zie hem en hoor hem de hele dag, maar ik wil graag dat hij zijn eigen dingen weer gaat doen, dan kan ik dat ook doen.’ ‘Zullen we dan de behandelingen gewoon een-op-een houden?’ vroeg ik met een knipoog. ‘Deze 30 minuten zijn helemaal voor jou. Je kan zelf altijd kijken wat je wel of niet verteld’. Dankbaar keek ze me aan en ik zag de ademhaling naar de buik gaan en de spierspanning zakken. Stap 1 naar herstel werd gezet.

Onafhankelijkheid en eigen regie over je leven
Coaches zijn heel fijn, maar je onafhankelijkheid en eigen regie over je leven houden is een groot goed. De invloed hiervan en van de omgeving kunnen we niet vergeten als (oefen-)therapeuten. We kunnen de omgeving vaak inzetten en gebruiken, maar enthousiaste privécoaches moeten we soms ook beteugelen. De cliënt in kwestie heeft namelijk ruimte nodig voor ontwikkeling

Wie kan jou goed coachen?
Wie is jouw fijne coach?
En weet je waarom hij/zij een fijne coach is? Wat doet hij/zij?

coachen in de praktijk en in je eigen omgeving

De hele dag door dezelfde rugklachten

‘Copy- paste’ voor het behandelplan rugklachten zou je kunnen denken, maar niets is minder waar!
Er zijn 3 basisdingen waar je naar kijkt bij een cliënt die je begeleidt; Taak, individu en omgeving (Model van Newell, 1986). Wat is de taak die iemand moet uitvoeren? Wat zijn de persoonlijke eigenschappen? En in welke omgeving verkeerd de cliënt?

In dezelfde week twee aanmeldingen met lage rugklachten. Ze voldeden beide aan onderstaand profiel:
– Man
– 45-48 jaar
– Lage rugklachten met soms lichte uitstraling in het been
– Elektromonteur (±40 hr. per week)
– Een gezin met twee kinderen met leeftijden tussen 5-9 jaar en een vrouw.
– Grootste hobby: klussen (motor vs. auto en beide in- en om het huis)
– Licht overgewicht
– Kyfolordotische houding (bolle bovenrug, holle onderrug) met een lage rompstabiliteit
– Grootste hulpvraag: Volledig kunnen werken zonder pijnklachten.

‘Copy- paste’ voor het behandelplan zou je kunnen denken, maar niets is minder waar!
Er zijn 3 basisdingen waar je naar kijkt bij een cliënt die je begeleidt; Taak, individu en omgeving (Model van Newell, 1986). Wat is de taak die iemand moet uitvoeren? Wat zijn de persoonlijke eigenschappen? En in welke omgeving verkeerd de cliënt?

Bij deze twee heren leggen we enkele facetten onder de loep:

Setting 1: Hij moet geregeld eerder naar huis om medicijnen te halen voor zijn vrouw. Zij is ziek en zal niet beter worden. Hij rijdt door de spits naar en van zijn werk waarbij de dagelijkse file een grote irritatiebron is. Bij thuiskomt neemt hij de zorgtaak over en stuurt hij het gezin voornamelijk aan. Hij neemt grotendeels de huishoudelijke taken op zich. Af en toe komt er een familielid helpen in het huishouden. Er zijn weinig financiële middelen om schoonmaakhulp o.i.d extra in te schakelen. In het weekend wil hij graag leuke dingen doen moet zijn kinderen en goed voor zijn vrouw zorgen.

Setting 2: Hij gaat op zijn fiets naar zijn werk wat hij erg prettig vindt. Hij werkt officieel 40 uur, maar maakt er veel meer. Niet alle overuren worden eerlijk uitbetaald. De ploegen van de ploegendiensten zijn enige tijd geleden veranderd tot grote onvrede op de werkvloer. Meerdere collega’s zijn onlangs met een burn- out uitgevallen, waaronder zijn vaste maatje. Hij voelt de druk om deze gaten op te vullen. Echter heeft hij nog geen waardering gekregen voor de overuren. Dit zit hem dwars. Bij thuiskomst eet hij vaak alleen wanneer de rest van het gezin al met het avondritueel bezig is. Zijn vrouw werkt 32hr in de week, haalt de kinderen op en kookt. In het weekend moet er worden schoongemaakt en moet hij mee naar de markt voor de wekelijkse boodschappen.

Bij deze settingen analyseer je als oefentherapeut wat helpend en niet helpend gedrag is t.o.v. de (rug-) klachten. Waar kan er verbetering plaatsvinden en welk mogelijkheden heeft de cliënt? Is er ruimte op de dag om bijvoorbeeld te oefenen? Kan er vanuit de omgeving stimulans verwacht/ingezet worden of moet iemand alles uit zichzelf halen? Voel iemand zich goed in zijn vel? Wat zijn de ‘veilige oefenmomenten’?

Kan je je voorstellen dat bij beide mannen de antwoorden heel anders zijn? En dus ook het behandelplan heel anders wordt?

Al zouden we de hele dag door mensen krijgen zien met ‘dezelfde rugklachten’. ‘Copy-paste’ gaat niet en dat is juist het gave in het vak als oefentherapeut Cesar / Mensendieck. Pas wanneer het bio-psychosociale plaatje compleet is, kunnen we aan de slag!

De verschillen van cliënten met hetzelfde basisprofielen en klachten kunnen een groot verschil maken voor het behandelplan.

Ik geef het op, niks meer aan te doen.

Een scoliose kan je bewegingspatroon beinvloeden. Soms is er pijn, soms niet. en dat is zo wonderlijk. Met bewegen kan je veel doen om je lijf zo gezond mogelijk te houden. goede bewegen leer je bij de oefentherapeut Cesar / Mensendieck.

‘Ik heb al jaren een scoliose, er is zelfs een rib weggehaald zodat ik ruimte bleef behouden in mijn lijf. Sinds een half jaar heb ik zoveel pijn in heel mijn rug. Lopen gaat heel moeilijk. De orthopeed heeft al tegen me gezegd dat ik waarschijnlijk met de pijn moet leren leven. Kan jij er iets mee?’

Dit is een verhaal van een vrouw van 72 jaar. Toen ze jong was draaide haar ribben tegen haar bekken aan door de scoliose (kromming in de rug). Om haar ruimte te geven hebben ze destijds een rib weggehaald. Tot een jaar geleden had ze geen last gehad. En dat is bizar, haar scoliose is namelijk groot. De Cobbse hoek is 65,2 graden zoals je kan zien op de röntgenfoto. Tegenwoordig worden de meeste mensen (einde puberleeftijd) geopereerd bij een hoek vanaf 45 graden. De mevrouw heeft hevige steken in de rug, een zeurend gevoel en alsof het in een klomp vastzit naast de wervelkolom.  

Kan jij er iets mee??
Daar moest ik even over nadenken. ‘Natuurlijk gaan we het proberen, maar we zullen samen op onderzoek moeten uitgaan. Geen garanties. Ik kan de scoliose namelijk niet wegnemen. Ik hoop dat we een vermindering van klachten kunnen bewerkstelligen, dat lijkt mij voor nu het hoogst haalbare’

Na het gehele onderzoek gaf het feit dat ze pas een jaar last had van haar rug mij hoop. Wanneer die scoliose er al 70 jaar zit, maar er nu pas last is, dan moet ze een sterk gestel hebben. Ik zag dat ze in haar spieren hangt en zichzelf niet actief rechtop houdt. Haar bewegingsniveau lag redelijk laag. En dat terwijl het bij een scoliose belangrijk is om je spieren sterk te houden.  

In de behandelingen hebben we haar houdings- en bewegingspatroon aangepast. Tijdens het lopen en staan weet ze nu hoe ze haar rug het beste kan stabiliseren en op welke wijze ze haar buikspieren in moet zetten. Wanneer ze zit moeten ze opletten dat ze niet ‘in haar bocht hangt’. Daarnaast doet ze nu elke dag oefeningen om haar wervelkolom soepel en sterk te maken en te houden. Ze heeft zelfs een rekstok opgehangen, omdat het een verlichting geeft om hier elke dag aan te hangen.  Tof als mensen verder durven en willen gaan dan de voor de hand liggende oplossingen

Kon ik er iets mee?
Ja, was dit keer mijn antwoord. De klachten zijn grotendeels afgenomen en ze kan weer de dingen doen die ze deed en wilde doen. Ik verwacht dat wanneer ze door blijft bewegen, de klachten nog iets verder zullen afnemen. Het resultaat is boven verwachting goed. Dat zijn de extra leuke momenten van dit werk; om te ontdekken hoe veerkrachtig een lijf kan zijn. Heerlijk als het mij ook nog kan verbazen. Dat het resultaat zo positief is, kan alleen als we samen op onderzoek uitgaan.

Ps. Bedankt voor het delen van de röntgenfoto!

Vallen en opstaan

Iedereen weet het en niemand wil het: vallen en opstaan. Veel mensen willen ook nieuwe dingen leren. Balen dat ze bij elkaar horen!
Over leren, mensen iets leren en oefentherapie Cesar / mensendieck

Iedereen weet het en niemand wil het: vallen en opstaan. Balen dat het bij leren hoort!

In de praktijk leer ik mijn cliënten dingen die ze eigenlijk al ‘kunnen’. Ze komen al lopend binnen, ze kunnen al werken, ze kunnen al bewegen. Alleen meestal niet klachtenvrij of niet op de manier die ze willen. Ik zie ze struggelen met het feit dat ze iets leren wat ze in principe al zouden moeten kunnen (vinden zij). ’t Lijkt wel alsof ik opnieuw moet leren lopen! ’ is geregeld een opmerking die ik te horen krijg. Ze slaan daarmee de spijker op de kop.

Ikzelf ben net aan een skicursus begonnen bij Pentagon Dordrecht. Ik beweeg veel, maar ik had nog nooit op de latten gestaan (Op een langlauf mini-avontuur na van de middelbare school die eindigde in een half besneeuwde Drunese duinen omdat we Duitsland niet haalde vanwege de files). Mijn skidocent leert me elke training weer nieuwe dingen. Gaat stap A goed; op naar stap B. En dan ben je bezig met stap B, vergeet je alles van stap A. En ineens sta je met grote elegantie onbedoeld naast de rollerbaan op je ski’s te kijken naar jezelf in de spiegel.
 
Ineens ben ik weer de lerende cliënt! Moeilijkheden om alles aanwijzingen tegelijk te kunnen uitvoeren, hongerig naar weten wat goed en wat fout gaat en ondertussen de lol niet verliezen. En daar heb ik dan de goede docent voor. Hij stelt de goede vragen om iedereen in te laten zien dat goed kunnen skiën een proces is. En dat is met alles wat je leert zo.  Om hem te citeren: ‘Het werk wat jij nu doet, kan ik dat morgen ook doen?’ antwoord: ja, alleen moet je er wel veel voor leren dat heeft tijd nodig’

Exact zegt hij. Dat is ook zo met skiën.
Ik moet glimlachen
Exact denk ik: dat is met alles wat je (fysiek) leert.

Vallen en opstaan is niet zo erg als hetgeen dat je leert aantrekkelijk voor je is en de plek bij wie je leert leuk en veilig is. Neem de tijd die jij nodig hebt!

Oefentherapie Cesar / Mensendieck is dingen leren, zodat je daarna lekker kan bewegen!

ps. Dank aan Pentagon!


Strompelend uit de wachtkamer

Door rugklachten kan het soms zelf moeilijk zijn om de dagelijkse dingen te doen. Wat kan je doen wanneer de therapieën tot nu toe niet hebben geholpen?

Rugklachten kunnen je leven zeer beperken. Zo heb ik in de praktijk een vrouw van in de 40. Ze drukt zichzelf van de stoel af, steunend op haar benen komt ze omhoog. Voetje voor voetje loopt ze op me af. Terwijl ze zich voorstelt en me een hand geeft zie ik dat het bewegen van de arm al een vervelend effect heeft op haar rug. Ze heeft al meer dan 20 jaar rugklachten en af en toe schoot er daar nog extra pijn in na een draai of vervelende beweging. Fysiotherapie, manueel therapie, dry needling; ze heeft het allemaal al gehad zonder blijvend resultaat.

In de anamnese en het onderzoek zag ik dat er weinig stabiliteit werd gemaakt ondersteunend vanuit de buikspieren. Ze leek constant de rugspieren aan te spannen en op die manier de rug over te belasten. Ze had een hoge algehele spierspanning, maar voelde dit niet. Ze had niet in de gaten dat ze bijvoorbeeld het hele gesprek gespannen op het puntje van haar stoel zat met de schouders opgetrokken. Dit laten inzien zodat ze het kan veranderen is ook oefentherapie Cesar /Mensendieck . Ik ben samen met haar op onderzoek gegaan wanneer ze wel of geen spanning voelt in haar spieren. Dit hebben we als aanknopingspunt gepakt om het lichaamsgevoel uit te bouwen en toe te passen in haar dagelijks leven (ADL). Daarnaast hebben we stabiliteitsoefeningen gedaan. Denk nu niet aan iets ingewikkelds, maar we zijn superklein begonnen met zittend een heup optrekken. Ze verloor haar balans al snel bij de gemiddeld lichte oefeningen (superman, bruggetje) dus dat had geen zin; dan oefen je niets en kan je de klachten zelfs erger maken! Om haar genoeg tijd te geven om alles goed te oefenen en te integreren in haar dagelijks leven zie ik haar ongeveer 1 x in de twee weken.

Nu, na 3 maanden therapie, kreeg ze van haar man te horen dat ze opvallend makkelijk van de bank af stond. Ze kan alleen maar lachen als ze dit verteld. Traplopen gaat makkelijker, op visite bij vrienden en op de bank zitten, staan tijdens een boterham smeren in de keuken, langer staand douchen met verminderde klachten. Dat zijn de eerste mijlpalen.

We zijn er nog niet, deze jarenlange klachten hebben tijd nodig om uit het lichaam getraind (en verzorgd) te worden. Maar de eerste successen hebben we al gehaald. Haar inzet is top!

rugklachten oefentherapie cesar mensendieck de beweegtherapeut core stability oefeningen beweegcoach oefentherapie dordrecht Saskia Ligt
rugklachten en de oefeningen die onmogelijk waren in het begin.